Juf ziek, kind niet naar school

Juf ziek betekent geen school voor Thomas. Dat is zo afgesproken. De andere kleuters worden verspreid over andere klassen. De juffen (want dat zijn het, geen man te zien in de onderbouw) worden dan al extra belast en bovendien weten zij niet hoe ze met Diabetes 1 moeten omgaan. Het is niet anders. Als hij ouder en zelfredzaam is, verdwijnt dit probleem vanzelf. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel; Thomas is lekker met zijn moeder gaan schaatsen op het Museumplein in Amsterdam. Gisteren stond hij voor het eerst op het kunstijs op deze romantische locatie met het Rijksmuseum als achtergrond. Hij vond het heel leuk, maar na een uurtje werd het ongelooflijk druk. Daar heb je op maandagmorgen minder last van. Dus weer op de schaatsjes en oefenen maar. Mocht hij kampioen schaatsen worden, dan is dat te danken aan een af en toe zieke juf, waardoor Thomas extra kon oefenen.

Nieuwe uitdaging. Sint Maarten

halloween_vertical_stamps-220x170  ill. Pien Duijverman

Myrthe denkt  dat ze nog een jaartje om Sint Maarten heen kan, maar gisteren riep Thomas opeens dat hij een lampion nodig had. Dat moest van juf Truus, zei hij.  Hij heeft nog geen idee over wat er zoal bij komt kijken, dus Myrthe bedenkt dat zij het binnenshuis kan vieren met hem. Lichten uit, lampionnetje aan en verantwoord snoep erbij. Maar Thomas beslist anders. De bende van vier, zoals we het hechte vriendenclubje noemen dat zich in de eerste schooldagen heeft gevormd, heeft zelf plannen. Namelijk snoep ophalen! In het donker! Hoe pak je dat aan met een kind met diabetes en coeliakie? Over dat laatste heb ik een goede tip gelezen. Een moeder schreef dat haar kind met coeliakie alles mocht aannemen, maar dat ze later samen zouden kijken waar gluten in zit en die snoepjes dat omruilen voor glutenvrije lekkernijen. Goed plan. Maar dan. Wanneer mijn kinderen met Sint Maarten thuis kwamen met zakken vol snoep, hoopte ik dat ze alles zo snel mogelijk opaten. Hadden we dat weer gehad. Maar dat lijkt me geen goed idee bij Thomas. Op dit moment loopt hij met zijn lampionnetje in de Plantagebuurt. Ben heel benieuwd. En dan komt Sinterklaas er ook nog aan!

Privacy en dia 1

Een gewone woensdagochtend. Ik bel even met dochter om te vragen hoe het gaat. Thomas was gisteren na school in slaap gevallen op de bank, heeft uiteindelijk met veel moeite wat gegeten en is toen weer verder gaan slapen. Gevolg: de volgende ochtend om kwart voor vijf wakker! Dus alweer moe als hij naar school moet. Eenmaal op school met zijn vriendjes leeft hij helemaal op. Myrthe is via de computer meteen op de hoogte als de kinderwijkverpleegkundige is langs geweest. Om half elf verschijnt op het scherm: ‘Wat een kletskousje. BG 6,7, juf Truus houdt het verder in de gaten.’ Best gek dat je continue op de hoogte bent van het fysieke wel en wee van je kind. Over een paar jaar zal hij een hoop zelf regelen. Maar echte privacy heeft hij dan nog niet, want de geschiedenis op het pompje verraadt veel.

Vier jaar

Toen mijn jongste kinderen (een tweeling) vier jaar waren, ontstond er een zee van ruimte aan tijd en in mijn hoofd om weer mijn eigen dingen te gaan doen. Dat is niet het geval bij Myrthe. Eigenlijk is het nu intensiever dan tijdens de creche perioden. Als hij op de creche was, al was het maar twee dagen, wist ze dat hij in handen was van gespecialiseerde verpleegkundigen. En hoewel alles boven verwachting goed gaat met Thomas op de basisschool, de zorg voor Myrthe is er niet kleiner op geworden. En loslaten en overlaten aan anderen valt ook niet mee. Maar wat een geweldig team is er betrokken bij het mannetje. De juf is fantastisch. Binnenkort gaat zij naar een avond over diabetes op school voor leerkrachten. De thuiszorg, die gemiddeld twee keer per dag langskomt, overlegt voortdurend met Myrthe. Het meeste gedoe geeft eigenlijk de sensor, die nogal eens wil afgaan. Vaak krijgen anderen het alarm niet uit, en moet Myrthe eraan te pas komen. Desondanks willen we de sensor niet missen. Als moeder en als oma voel ik me weleens machteloos. Dan kruip ik maar achter de naaimachine om een hemdje met een zakje voor het pompje te maken of recepten te zoeken met een laag GI en geen gluten. En Thomas zelf? Die kan al alle cijfers lezen en vertellen wat op het pompje staat als ik mijn leesbril weer eens niet kan vinden.

Telefoon

Vrijdagochtend breng ik Thomas naar school. Als ik weg ga, heeft hij een BG van 12,2. Thuis was dat 12,4, dus dat lijkt goed te gaan. Juf Truus is vandaag jarig, dus ze gaan allemaal leuke spelletjes doen. En af en toe iets lekkers eten. Juf Truus en ik hebben gisteren besproken wat voor lekkers er is en wanneer. Ik heb het tussendoortje en de lunch daarop aangepast. Dat Diabetes zich daar niets van aantrekt, ondervinden we vandaag maar weer eens.

10.20 uur, telefoon: Lies van de Kinderthuiszorg (er komen 2 keer per dag verpleegkundigen bij Thomas langs, op school.) Thomas had om 10.00 uur een BG van 3,0. Hij heeft een banaan gegeten. Om half 11 zat hij op 2,8. Twee dextro gegeten en water gedronken. Lies moet nu naar een ander kindje met Diabetes, op een school in de buurt. Daarna gaat zij weer bij Thomas kijken.

10.35 uur, telefoon: Juf Truus belt, dat Thomas nog steeds laag zit. Ik stel haar gerust, Lies komt zo weer terug.

11.02 uur, telefoon: Mediq Direct Diabetes belt. Dit is de leverancier van Thomas’ diabetes benodigdheden. Bij de kwartaallevering zijn ze vergeten de Lego politieauto toe te voegen. (Kinderen krijgen Gluky spaarpunten bij elke levering, om in te wisselen tegen leuke cadeautjes) Thomas vond het niet leuk, maar is het inmiddels al een beetje vergeten.
Met de nieuwe volle spaarkaart kiezen we een Lego helikopter. Beide Lego voertuigen worden met de volgende bestelling geleverd, dus dan is het dubbel feest 😉

11.15 uur, telefoon: Lies van de Kinderthuiszorg is weer bij Thomas. Inmiddels heeft Thomas ook al een boterham gegeten en zijn BG stijgt nu. Hij zit op 11,4. Lies gaat een correctie-bolus geven en doet om 12.00 uur dan weer een vingerprik. Lies blijft tot die tijd op school. Gelukkig is juf Truus er volgens Lies ook rustig onder.

Wie mij onder schooltijd op mijn mobiel opbelt om een gezellig praatje te maken, wordt snel doorverwezen naar mijn vaste nummer of whatsapp. Ik wil geen telefoontje van de juf of de kinderthuiszorg missen. Daarom is het ook zo lastig dat mijn touchscreen soms weigert als ik op wil nemen…

Gelukkig woon ik dicht bij school, durft juf Truus alles aan en is de Kinderthuiszorg een grote hulp. En hebben we mobiele telefoons! Hoe hebben we ons ooit zonder kunnen redden…

 

 

 

Thomas piept

Als ik op een ochtend de klas van Thomas in loop, na een telefoontje van juf Truus, roepen alle kinderen: Beepbeepbeep. Ze zijn helemaal gewend aan het gepiep van Thomas’ pompje. Als het alarm afgaat, kan juf Truus er zeker van zijn dat zij te horen krijgt: “Thomas piept!” 😉

 

Kinderthuiszorg

Thomas’ eerste week op de basisschool zit erop, hij is vol goede moed begonnen aan de tweede week. Deze week komt ook de Kinderthuiszorg. Een team van ongeveer 5 verpleegkundigen gaat Thomas, en nog meer kinderen met Diabetes 1 in Amsterdam, helpen met bolussen voor het eten.

Mijn plan was om elke dag ook te gaan en alle verpleegkundigen een keer te ontmoeten. Toch maar niet. Niet dat ik het niet wil, maar het is te ingewikkeld voor Thomas.

Gisteren, maandag, was hij moe van het weekend. En school is nog zo nieuw. Op maandag is er ook een andere juf. En Thomas koos meteen het allermoelijkste constructie-speelgoed uit. Dus werd kriegel.

knex

Toen ik kwam barstte hij in huilen uit. Hij snapte er niets van dat hij niet mee naar huis mocht. We moesten sterk zijn en juf Betty hielp ons erbij. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal goed gekomen en speelde hij toen ik weg was weer met de andere kinderen in de klas.

Maar nu hebben we dus besloten dat de thuiszorg er tussendoor is, ik telefonisch altijd bereikbaar ben en ook binnen 10 minuten op school kan zijn als dat nodig is. Ik breng Thomas naar school en haal hem ook weer op. Alsof er niets aan de hand is 😉

Esc ACT

Thomas is vandaag voor de 3e dag naar school. Hij heeft het reuze naar zijn zin. Het lijkt of hij meteen al helemaal gewend is. Hopelijk blijft dat zo. Het is duidelijk dat hij er wel aan toe is om naar school te gaan.

Juf Truus doet heel erg goed haar best om alles van de Diabetes 1 te begrijpen. Ik overlaad haar met informatie op papier. En vergeet even dat ik in jargon praat. Bolussen, laag, hoog etcetera. Het duizelt juf Truus. Maar het eerste ei is gelegd: Thomas’ pompje ging piepen. Hij ging naar juf Truus en vertelde dit. Juf Truus heeft heel stoer het alarm uitgezet, Esc ACT. En Thomas 2 dextro’s gegeven. Tien minuten later kwam ik op school, en kwamen juf Truus en Thomas dit trots mededelen.

De eerste week kom ik elke dag om half 11, om te kijken of er gebolused moet worden voor het eten. ’s Ochtends breng ik Thomas en kijk op het pompje hoe hij zit. Als de sensor werkt, anders prik ik in een kamertje op de gang. Ik probeer in te schatten hoe zijn BG waarde zal worden en dan vertrek ik tegelijk met de andere ouders. Om half 11 ben ik dus weer even terug voor een bliksembezoekje. Om kwart over 12 haal ik Thomas dan weer op. Op woensdag om 13.00 uur. Volgende week krijg ik versterking van de KinderThuiszorg. Als Thomas uiteindelijk hele dagen op school blijft, komt er 2 keer per dag een verpleegkundige zijn BG waardes controleren.

Ik blijf altijd stand-by en juf Truus mag altijd bellen.

De kinderen in de klas zijn heel nieuwsgierig naar Thomas’ pompje. Juf Truus heeft Beertje Bikkel al voorgelezen. En de kinderen willen graag een keer zien hoe Thomas de vingerprik moet doen.

Een goed begin!

 

Naar school

Thomas’ eerste schooldag is aangebroken! Om 13.00 uur moest hij er zijn vandaag. Hij kon niet wachten. “Mama” vroeg hij, “weet de klok wel dat ik naar school wil?”Op school kwam juf Truus meteen aangelopen. We bespraken even kort hoe en wat met de Diabetes en het pompje. Daarna ging Thomas de klas in. Ik mocht nog snel een kus geven. Toen ik omkeek bij het weggaan, riep Thomas al opgewekt iets tegen juf Truus. Ik geloof dat hij speelgoed zag dat we thuis ook hebben.

Om 15.15 uur gaan oma en ik hem ophalen. Ik ben zo benieuwd, ik kan niet wachten!

 

Naar de basisschool

Morgen is het zover. Een nieuwe fase in het leven van Thomas én van zijn moeder en oma. En voor de leerkrachten die zich gaan inzetten voor een kind met diabetes. Het is best spannend. ZigZag, de speciale creche voor chronisch zieke kinderen bood zo’n veilige omgeving. Nu moet hij toch de buitenwereld in. Wat zullen de andere kinderen vinden van zijn pompje en infuusje? En dat hij niet alles mag eten?  En er iedere dag een wijkverpleegkundige langskomt? Hoe gaat hij ervaren dat hij een beetje anders is dan andere kinderen? En ook weer niet. De gesprekken met de Boekmanschool waren heel prettig en hebben ons veel vertrouwen gegeven. Maar loslaten is altijd moeilijk en voor ons nog een beetje moeilijker. Komt goed.