Coronacrisis

Ja, daar is ie dan ook hier, de coronacrisis. Dus ook onze diabikkel zit thuis en volgt lessen van groep 6 via de computer. Meester Sjon zit opeens in de kamer. Vriendjes komen in wisselende formaties voorbij op het scherm. Ouders treden noodgedwongen op als onderwijsassistenten. Dat valt helemaal niet mee. Best moeilijk wat ze allemaal moeten leren. En rekenen gaat heel anders dan vroeger. Je kind motiveren is een hele uitdaging. Zonder de gymlessen en sportuurtjes komt genoeg bewegen in het gedrang. Dochter en kleinzoon maken bijna dagelijks een fietstochtje door Amsterdam. Los van de snelheidsduivels op hun scooter is dat prima te doen nu. De afgelegde routes worden gemarkeerd op de plattegrond van de stad, een leuke manier om de stad te leren kennen.

Schermtijd wordt opgerekt. In Roblox heeft kleinzoon mijn favoriete huis nagebouwd in zijn stad.

Huis voor oma in Roblox

Het is lastig niet al te bezorgd of angstig te worden. Het dagelijkse bestaan is opeens zo anders. We hebben het gevoel de regie te hebben verloren over ons leven, maken ons zorgen om de gezondheid van onze dierbaren, om de effecten van het virus in combinatie met diabetes 1. Dankzij de moderne media – leve de smartphone, I-pad, PC – kijk je door een venster naar de buitenwereld. Die bieden informatie, maar ook vermaak en afleiding. Plus het besef dat onze situatie een relatief luxe quarantaine is, vergeleken met anderen die in minder bevoorrechte omstandigheden dit moeten ondergaan.

Groot respect voor de begeleiding op afstand van Diaboss en de leerkrachten op afstand van de Boekmanschool.

Wereld Diabetesdag

https://www.zorgeloosmetdiabetesnaarschool.nl

Zo blij al vijf jaar lang met alle aandacht en zorg voor Thomas van de leerkrachten en medewerkers van de Boekmanschool in Amsterdam. Bedankt juf Truus, juf Betty, concierge Ali, juf Els, juf Else, juf Anne, meester Shon, steunpilaar Simone. Ik hoop dat ik niemand vergeet.

Ook niets dan goeds over de jarenlange liefdevolle begeleiding van Diaboss.

En veel respect voor de Stichting Zorgeloos met diabetes naar school.

Ja, je leven staat op zijn kop als je kleinzoon van twee, inmiddels negen jaar en enthousiast free runner en skater, de diagnose D1 krijgt, maar dankzij al deze mensen kan het leven zo ‘gewoon’ mogelijk doorgaan.

Verjaardag vieren met D1

4 oktober, dierendag en de verjaardag van Thomas’ moeder. Dat moet gevierd worden natuurlijk. Alles wat afwijkt van de dagelijkse routine maakt het onder controle houden van de BG ingewikkelder. Maar zoals vrijdag! Op school was een les over vulkanen gevisualiseerd met echte marsen en snickers! Hoe? Geen idee. Waarom is mij een raadsel. Maar goed, ze ‘werkten’ in een groepje van vier. En mochten het ‘lesmateriaal’ opeten. Twee van de vier kinderen lustten het niet, dus Thomas heeft die maar opgegeten. Zonder te bolussen. Gevolg; torenhoge BG. Uit school naar Haarlem voor het verjaardagsetentje. Inmiddels zat hij op 30. Uiteindelijk met de pen bijgespoten. Intussen at Thomas vrolijk door van de kroepoek en rijsttafel. In de loop van de avond komt hij binnen acceptabele grenzen, midden in de nacht op 2,5. Dus een wilde nacht voor zijn moeder en voor hem. Vandaag alles weer rustig, maar straks een partijtje. Het is hard werken, DB1. Maar wat mij verbaast dat we er zo weinig van merken als zijn BG als een roller coaster heen en weer gaat. Een ‘normaal’ mens zou total loss zijn, Thomas blijft de enthousiaste en gezellige Thomas. Hoe kan dat? En hoe haalt een leerkracht het in zijn hoofd om met snoep les te geven, terwijl de school een paar weken geleden de ouders heeft gevraagd gezonde traktaties uit te delen.

Telefonisch contact

Onze diabikkel is inmiddels acht jaar en zit in groep 5. Sinds het begin van dit schooljaar krijgt hij geen bezoekjes van de kinderthuiszorg meer op school. Samen met de juf regelt hij nu alles en belt zijn moeder over de stand van zaken ‘voor de zekerheid’. En als zij niet te bereiken is belt hij mij. Dat gebeurt zelden, maar gisteren was aan mij de eer om telefonisch mijn goedkeuring te geven. Dat ging zo: Om half elf ging de telefoon, Thomas. ‘De BG is 4,4 en ik heb met Myrthe afgesproken dat ik niet bolus want we gaan zo gymmen. OK Doei!’ Kort maar krachtig en om een of andere redenen ontroerde het gesprek me. Wat wordt hij groot en wat doet hij het allemaal goed. Net als juf Anne!

Kinderthuiszorg op school, bedankt!

Vanmorgen kleinzoon, 8 jaar, groep 5, naar school gebracht. Sinds kort komen de mensen van de kinderthuiszorg niet meer dagelijks twee keer op school.  Juf Anne en Thomas doen het nu samen en dat gaat heel goed. Bij binnenkomst ‘bliebt’ hij met zijn FSL, geeft de juf een hand en meldt de stand van zijn BG. Een klasgenoot is jarig en heeft speciaal voor Thomas een glutenvrije muffin meegenomen. Thomas en de juf overleggen hoeveel kh ze hiervoor zullen berekenen. Het is een beetje gokken, dus ze besluiten voor 20 kh te bolussen en dan een kwartiertje later te kijken of dat OK is. Thomas heeft als enige in de klas een mobiele telefoon onder handbereik, cool!, en overlegt voor alle zekerheid ook op de bolusmomenten met zijn moeder. Ik ben zo trots op hem en zo blij met alle medewerking en inzet van de leerkrachten.

En alle verpleegkundigen van Kinderthuiszorg, heel veel dank voor vier jaar goede zorgen!

Zorgeloos met diabetes naar school

http://www.zorgeloosmetdiabetesnaarschool.nl/yX_TjQg6_normal

‘Zorgeloos met diabetes naar school’ is een nieuwe website over wat er komt kijken bij de zorg voor kinderen met diabetes op school. Een laagdrempelige plek voor leerkrachten en ouders.  Het biedt niet alleen up-to-date informatie over hoe je diabeteszorg op school regelt, maar biedt ook allerlei praktische handvatten, ‘best practices’ en een hulplijn met advies op maat.

De juf mag prikken, maar…..

Zoek het addertje onder het gras. Gelukkig is er thuiszorg. Voor op school.

Factsheet-diabeteszorg-in-het-primair-onderwijs_1_

2.2c. Onderwijspersoneel dat niet-beroepsmatig zorgtaken verricht. 

`Als onderwijspersoneel een persoonlijke band met een leerling heeft, ziet de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) dit ook als een privésituatie. Daarom mag onderwijspersoneel soms ook zonder opdracht diabeteszorg in onderwijstijd (op school) uitvoeren. De IGZ beschouwt medicatie en insuline verstrekken aan leerlingen met diabetes door onderwijspersoneel onder de Wet BIG namelijk als niet-beroepsmatig handelen, vergelijkbaar dus met ouders en andere familieleden. Er hoeft in deze situatie niet te worden gehandeld in opdracht van een bevoegde (met vereisten van toezicht en tussenkomst). Dit betekent dat onderwijspersoneel deze handelingen uit mag voeren, als wordt voldaan aan de volgende voorwaarden:

• De persoon die de handelingen uitvoert, doet dit vrijwillig. Daarnaast zijn de persoon die behandeld wordt (of een wettelijk vertegenwoordiger van die persoon) en degene die de handelingen uitvoert allebei akkoord met de constructie.

• Er is sprake van een persoonlijke band. De leerling en degene die de handelingen uitvoert, hebben een persoonlijke verstandhouding over een langdurige tijdsperiode.

• De uitvoerder van de handelingen is bekwaam (heeft voldoende kennis, ervaring en een positieve houding) om de handelingen uit te voeren.

• Er vindt overleg over deze constructie plaats met de zorgverantwoordelijke van de patiënt, bijvoorbeeld de kinderarts of kinderdiabetesverpleegkundige. In dit overleg worden goede afspraken gemaakt over onder andere scholing en instructie en achtervang bij calamiteiten.

• De handeling mag niet worden uitgevoerd tegen een honorarium.

Iedereen die deze handelingen verricht, is strafrechtelijk en civielrechtelijk aansprakelijk bij verwijtbaar handelen.

De jeugdarts en -verpleegkundigen en jeugdhulp via gemeenten zijn niet de meest geschikte manieren voor de invulling van diabeteszorg op school.

Op vakantie

Ik ga op vakantie en ik neem mee…

Insuline in een koeltas, glucagon, mio’s, lancetten, teststrips, naalden, pennen, dextro, meters, een reserve pompje, medicijnen, medische verklaringen en Thomas zelf niet te vergeten ;)-

Net toen we dachten dat we alles onder controle hadden, brak op school de waterpokken uit. Thomas had ze nog niet gehad. En ik wilde eigenlijk wel dat hij ze nog op jonge leeftijd zou krijgen. Dan ben je er maar vanaf. Maar nu? Voor we naar Amerika gaan??! Mag je vliegen met de waterpokken? De spanning steeg met de dag. Thomas werd onder een loep gehouden, elk plekje was verdacht. Net toen we dachten dat we de dans ontsprongen waren, verscheen het eerste waterpokje bij Thomas. Een dag later zat hij helemaal onder…

Paniek! Welke regels gelden er bij deze vliegtuigmaatschappij, komen er nog nieuwe blaasjes bij? En waarom zitten er zoveel op zijn gezicht? Van de dokter kregen we op het nippertje een medische verklaring, het besmettingsgevaar was voorbij.

Toch waren we er nog niet gerust op. Met spanning in ons lijf gingen we naar Schiphol. Dat daar alles opeens anders was, hielp niet mee. Maar alles is goed gegaan. Niemand heeft naar de 3 medische verklaringen gevraagd, niemand heeft het over waterpokken gehad en niemand deed moelijk over het insulinepompje van Thomas. Alle zorgen waren voor niets.

Inmiddels is er bij Thomas bijna niets meer te zien. Maar nu maken we ons weer zorgen over een vriendje van hem. Die is ook op vakantie, in Italie, en heeft nu de waterpokken…

Gelukkig vielen de waterpokken bij Thomas’ vriendje heel erg mee en is ook hij er nu voor altijd vanaf.

 

 

Traktaties op school

Traktaties op school zijn bijna altijd gluten-producten, bijvoorbeeld muffins. En meestal zitten ze ook barstensvol koolhydraten. Dus Thomas neemt altijd zijn eigen traktatie mee als er een klasgenootje jarig is.

Vandaag is Thomas’ vriendje Willem jarig. Thomas is benieuwd wat Willem op school gaat uitgeven (uitdelen). “Maar Willem weet dat hij mij moet overslaan.”

Auw…mijn hart breekt!