Kinderthuiszorg op school, bedankt!

Vanmorgen kleinzoon, 8 jaar, groep 5, naar school gebracht. Sinds kort komen de mensen van de kinderthuiszorg niet meer dagelijks twee keer op school.  Juf Anne en Thomas doen het nu samen en dat gaat heel goed. Bij binnenkomst ‘bliebt’ hij met zijn FSL, geeft de juf een hand en meldt de stand van zijn BG. Een klasgenoot is jarig en heeft speciaal voor Thomas een glutenvrije muffin meegenomen. Thomas en de juf overleggen hoeveel kh ze hiervoor zullen berekenen. Het is een beetje gokken, dus ze besluiten voor 20 kh te bolussen en dan een kwartiertje later te kijken of dat OK is. Thomas heeft als enige in de klas een mobiele telefoon onder handbereik, cool!, en overlegt voor alle zekerheid ook op de bolusmomenten met zijn moeder. Ik ben zo trots op hem en zo blij met alle medewerking en inzet van de leerkrachten.

En alle verpleegkundigen van Kinderthuiszorg, heel veel dank voor vier jaar goede zorgen!

Zorgeloos met diabetes naar school

http://www.zorgeloosmetdiabetesnaarschool.nl/yX_TjQg6_normal

‘Zorgeloos met diabetes naar school’ is een nieuwe website over wat er komt kijken bij de zorg voor kinderen met diabetes op school. Een laagdrempelige plek voor leerkrachten en ouders.  Het biedt niet alleen up-to-date informatie over hoe je diabeteszorg op school regelt, maar biedt ook allerlei praktische handvatten, ‘best practices’ en een hulplijn met advies op maat.

De juf mag prikken, maar…..

Zoek het addertje onder het gras. Gelukkig is er thuiszorg. Voor op school.

Factsheet-diabeteszorg-in-het-primair-onderwijs_1_

2.2c. Onderwijspersoneel dat niet-beroepsmatig zorgtaken verricht. 

`Als onderwijspersoneel een persoonlijke band met een leerling heeft, ziet de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) dit ook als een privésituatie. Daarom mag onderwijspersoneel soms ook zonder opdracht diabeteszorg in onderwijstijd (op school) uitvoeren. De IGZ beschouwt medicatie en insuline verstrekken aan leerlingen met diabetes door onderwijspersoneel onder de Wet BIG namelijk als niet-beroepsmatig handelen, vergelijkbaar dus met ouders en andere familieleden. Er hoeft in deze situatie niet te worden gehandeld in opdracht van een bevoegde (met vereisten van toezicht en tussenkomst). Dit betekent dat onderwijspersoneel deze handelingen uit mag voeren, als wordt voldaan aan de volgende voorwaarden:

• De persoon die de handelingen uitvoert, doet dit vrijwillig. Daarnaast zijn de persoon die behandeld wordt (of een wettelijk vertegenwoordiger van die persoon) en degene die de handelingen uitvoert allebei akkoord met de constructie.

• Er is sprake van een persoonlijke band. De leerling en degene die de handelingen uitvoert, hebben een persoonlijke verstandhouding over een langdurige tijdsperiode.

• De uitvoerder van de handelingen is bekwaam (heeft voldoende kennis, ervaring en een positieve houding) om de handelingen uit te voeren.

• Er vindt overleg over deze constructie plaats met de zorgverantwoordelijke van de patiënt, bijvoorbeeld de kinderarts of kinderdiabetesverpleegkundige. In dit overleg worden goede afspraken gemaakt over onder andere scholing en instructie en achtervang bij calamiteiten.

• De handeling mag niet worden uitgevoerd tegen een honorarium.

Iedereen die deze handelingen verricht, is strafrechtelijk en civielrechtelijk aansprakelijk bij verwijtbaar handelen.

De jeugdarts en -verpleegkundigen en jeugdhulp via gemeenten zijn niet de meest geschikte manieren voor de invulling van diabeteszorg op school.

Op vakantie

Ik ga op vakantie en ik neem mee…

Insuline in een koeltas, glucagon, mio’s, lancetten, teststrips, naalden, pennen, dextro, meters, een reserve pompje, medicijnen, medische verklaringen en Thomas zelf niet te vergeten ;)-

Net toen we dachten dat we alles onder controle hadden, brak op school de waterpokken uit. Thomas had ze nog niet gehad. En ik wilde eigenlijk wel dat hij ze nog op jonge leeftijd zou krijgen. Dan ben je er maar vanaf. Maar nu? Voor we naar Amerika gaan??! Mag je vliegen met de waterpokken? De spanning steeg met de dag. Thomas werd onder een loep gehouden, elk plekje was verdacht. Net toen we dachten dat we de dans ontsprongen waren, verscheen het eerste waterpokje bij Thomas. Een dag later zat hij helemaal onder…

Paniek! Welke regels gelden er bij deze vliegtuigmaatschappij, komen er nog nieuwe blaasjes bij? En waarom zitten er zoveel op zijn gezicht? Van de dokter kregen we op het nippertje een medische verklaring, het besmettingsgevaar was voorbij.

Toch waren we er nog niet gerust op. Met spanning in ons lijf gingen we naar Schiphol. Dat daar alles opeens anders was, hielp niet mee. Maar alles is goed gegaan. Niemand heeft naar de 3 medische verklaringen gevraagd, niemand heeft het over waterpokken gehad en niemand deed moelijk over het insulinepompje van Thomas. Alle zorgen waren voor niets.

Inmiddels is er bij Thomas bijna niets meer te zien. Maar nu maken we ons weer zorgen over een vriendje van hem. Die is ook op vakantie, in Italie, en heeft nu de waterpokken…

Gelukkig vielen de waterpokken bij Thomas’ vriendje heel erg mee en is ook hij er nu voor altijd vanaf.

 

 

Traktaties op school

Traktaties op school zijn bijna altijd gluten-producten, bijvoorbeeld muffins. En meestal zitten ze ook barstensvol koolhydraten. Dus Thomas neemt altijd zijn eigen traktatie mee als er een klasgenootje jarig is.

Vandaag is Thomas’ vriendje Willem jarig. Thomas is benieuwd wat Willem op school gaat uitgeven (uitdelen). “Maar Willem weet dat hij mij moet overslaan.”

Auw…mijn hart breekt!

Juf ziek, kind niet naar school

Juf ziek betekent geen school voor Thomas. Dat is zo afgesproken. De andere kleuters worden verspreid over andere klassen. De juffen (want dat zijn het, geen man te zien in de onderbouw) worden dan al extra belast en bovendien weten zij niet hoe ze met Diabetes 1 moeten omgaan. Het is niet anders. Als hij ouder en zelfredzaam is, verdwijnt dit probleem vanzelf. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel; Thomas is lekker met zijn moeder gaan schaatsen op het Museumplein in Amsterdam. Gisteren stond hij voor het eerst op het kunstijs op deze romantische locatie met het Rijksmuseum als achtergrond. Hij vond het heel leuk, maar na een uurtje werd het ongelooflijk druk. Daar heb je op maandagmorgen minder last van. Dus weer op de schaatsjes en oefenen maar. Mocht hij kampioen schaatsen worden, dan is dat te danken aan een af en toe zieke juf, waardoor Thomas extra kon oefenen.

Nieuwe uitdaging. Sint Maarten

halloween_vertical_stamps-220x170  ill. Pien Duijverman

Myrthe denkt  dat ze nog een jaartje om Sint Maarten heen kan, maar gisteren riep Thomas opeens dat hij een lampion nodig had. Dat moest van juf Truus, zei hij.  Hij heeft nog geen idee over wat er zoal bij komt kijken, dus Myrthe bedenkt dat zij het binnenshuis kan vieren met hem. Lichten uit, lampionnetje aan en verantwoord snoep erbij. Maar Thomas beslist anders. De bende van vier, zoals we het hechte vriendenclubje noemen dat zich in de eerste schooldagen heeft gevormd, heeft zelf plannen. Namelijk snoep ophalen! In het donker! Hoe pak je dat aan met een kind met diabetes en coeliakie? Over dat laatste heb ik een goede tip gelezen. Een moeder schreef dat haar kind met coeliakie alles mocht aannemen, maar dat ze later samen zouden kijken waar gluten in zit en die snoepjes dat omruilen voor glutenvrije lekkernijen. Goed plan. Maar dan. Wanneer mijn kinderen met Sint Maarten thuis kwamen met zakken vol snoep, hoopte ik dat ze alles zo snel mogelijk opaten. Hadden we dat weer gehad. Maar dat lijkt me geen goed idee bij Thomas. Op dit moment loopt hij met zijn lampionnetje in de Plantagebuurt. Ben heel benieuwd. En dan komt Sinterklaas er ook nog aan!

Privacy en dia 1

Een gewone woensdagochtend. Ik bel even met dochter om te vragen hoe het gaat. Thomas was gisteren na school in slaap gevallen op de bank, heeft uiteindelijk met veel moeite wat gegeten en is toen weer verder gaan slapen. Gevolg: de volgende ochtend om kwart voor vijf wakker! Dus alweer moe als hij naar school moet. Eenmaal op school met zijn vriendjes leeft hij helemaal op. Myrthe is via de computer meteen op de hoogte als de kinderwijkverpleegkundige is langs geweest. Om half elf verschijnt op het scherm: ‘Wat een kletskousje. BG 6,7, juf Truus houdt het verder in de gaten.’ Best gek dat je continue op de hoogte bent van het fysieke wel en wee van je kind. Over een paar jaar zal hij een hoop zelf regelen. Maar echte privacy heeft hij dan nog niet, want de geschiedenis op het pompje verraadt veel.

Vier jaar

Toen mijn jongste kinderen (een tweeling) vier jaar waren, ontstond er een zee van ruimte aan tijd en in mijn hoofd om weer mijn eigen dingen te gaan doen. Dat is niet het geval bij Myrthe. Eigenlijk is het nu intensiever dan tijdens de creche perioden. Als hij op de creche was, al was het maar twee dagen, wist ze dat hij in handen was van gespecialiseerde verpleegkundigen. En hoewel alles boven verwachting goed gaat met Thomas op de basisschool, de zorg voor Myrthe is er niet kleiner op geworden. En loslaten en overlaten aan anderen valt ook niet mee. Maar wat een geweldig team is er betrokken bij het mannetje. De juf is fantastisch. Binnenkort gaat zij naar een avond over diabetes op school voor leerkrachten. De thuiszorg, die gemiddeld twee keer per dag langskomt, overlegt voortdurend met Myrthe. Het meeste gedoe geeft eigenlijk de sensor, die nogal eens wil afgaan. Vaak krijgen anderen het alarm niet uit, en moet Myrthe eraan te pas komen. Desondanks willen we de sensor niet missen. Als moeder en als oma voel ik me weleens machteloos. Dan kruip ik maar achter de naaimachine om een hemdje met een zakje voor het pompje te maken of recepten te zoeken met een laag GI en geen gluten. En Thomas zelf? Die kan al alle cijfers lezen en vertellen wat op het pompje staat als ik mijn leesbril weer eens niet kan vinden.