Vier jaar

Toen mijn jongste kinderen (een tweeling) vier jaar waren, ontstond er een zee van ruimte aan tijd en in mijn hoofd om weer mijn eigen dingen te gaan doen. Dat is niet het geval bij Myrthe. Eigenlijk is het nu intensiever dan tijdens de creche perioden. Als hij op de creche was, al was het maar twee dagen, wist ze dat hij in handen was van gespecialiseerde verpleegkundigen. En hoewel alles boven verwachting goed gaat met Thomas op de basisschool, de zorg voor Myrthe is er niet kleiner op geworden. En loslaten en overlaten aan anderen valt ook niet mee. Maar wat een geweldig team is er betrokken bij het mannetje. De juf is fantastisch. Binnenkort gaat zij naar een avond over diabetes op school voor leerkrachten. De thuiszorg, die gemiddeld twee keer per dag langskomt, overlegt voortdurend met Myrthe. Het meeste gedoe geeft eigenlijk de sensor, die nogal eens wil afgaan. Vaak krijgen anderen het alarm niet uit, en moet Myrthe eraan te pas komen. Desondanks willen we de sensor niet missen. Als moeder en als oma voel ik me weleens machteloos. Dan kruip ik maar achter de naaimachine om een hemdje met een zakje voor het pompje te maken of recepten te zoeken met een laag GI en geen gluten. En Thomas zelf? Die kan al alle cijfers lezen en vertellen wat op het pompje staat als ik mijn leesbril weer eens niet kan vinden.

Telefoon

Vrijdagochtend breng ik Thomas naar school. Als ik weg ga, heeft hij een BG van 12,2. Thuis was dat 12,4, dus dat lijkt goed te gaan. Juf Truus is vandaag jarig, dus ze gaan allemaal leuke spelletjes doen. En af en toe iets lekkers eten. Juf Truus en ik hebben gisteren besproken wat voor lekkers er is en wanneer. Ik heb het tussendoortje en de lunch daarop aangepast. Dat Diabetes zich daar niets van aantrekt, ondervinden we vandaag maar weer eens.

10.20 uur, telefoon: Lies van de Kinderthuiszorg (er komen 2 keer per dag verpleegkundigen bij Thomas langs, op school.) Thomas had om 10.00 uur een BG van 3,0. Hij heeft een banaan gegeten. Om half 11 zat hij op 2,8. Twee dextro gegeten en water gedronken. Lies moet nu naar een ander kindje met Diabetes, op een school in de buurt. Daarna gaat zij weer bij Thomas kijken.

10.35 uur, telefoon: Juf Truus belt, dat Thomas nog steeds laag zit. Ik stel haar gerust, Lies komt zo weer terug.

11.02 uur, telefoon: Mediq Direct Diabetes belt. Dit is de leverancier van Thomas’ diabetes benodigdheden. Bij de kwartaallevering zijn ze vergeten de Lego politieauto toe te voegen. (Kinderen krijgen Gluky spaarpunten bij elke levering, om in te wisselen tegen leuke cadeautjes) Thomas vond het niet leuk, maar is het inmiddels al een beetje vergeten.
Met de nieuwe volle spaarkaart kiezen we een Lego helikopter. Beide Lego voertuigen worden met de volgende bestelling geleverd, dus dan is het dubbel feest πŸ˜‰

11.15 uur, telefoon: Lies van de Kinderthuiszorg is weer bij Thomas. Inmiddels heeft Thomas ook al een boterham gegeten en zijn BG stijgt nu. Hij zit op 11,4. Lies gaat een correctie-bolus geven en doet om 12.00 uur dan weer een vingerprik. Lies blijft tot die tijd op school. Gelukkig is juf Truus er volgens Lies ook rustig onder.

Wie mij onder schooltijd op mijn mobiel opbelt om een gezellig praatje te maken, wordt snel doorverwezen naar mijn vaste nummer of whatsapp. Ik wil geen telefoontje van de juf of de kinderthuiszorg missen. Daarom is het ook zo lastig dat mijn touchscreen soms weigert als ik op wil nemen…

Gelukkig woon ik dicht bij school, durft juf Truus alles aan en is de Kinderthuiszorg een grote hulp. En hebben we mobiele telefoons! Hoe hebben we ons ooit zonder kunnen redden…

 

 

 

Thomas piept

Als ik op een ochtend de klas van Thomas in loop, na een telefoontje van juf Truus, roepen alle kinderen: Beepbeepbeep. Ze zijn helemaal gewend aan het gepiep van Thomas’ pompje. Als het alarm afgaat, kan juf Truus er zeker van zijn dat zij te horen krijgt: “Thomas piept!” πŸ˜‰