Niets is vanzelfsprekend

t_reddingstas

Vandaag hebben we een gesprek op de Boekmanschool gehad. Zoals in een eerder bericht al te lezen was, heeft Thomas een plek op die basisschool gekregen. Althans, ze hebben een plek voor hem gereserveerd. Vandaag werd maar weer eens duidelijk dat de toekomst onzeker is. De twee vrouwen die wij spraken, zijn er helemaal voor dat Thomas komt. Maar de daadwerkelijke beslissing wordt genomen door anderen.

Omdat er sprake is van medische handelingen, krijgen leerkrachten flink de zenuwen van Diabetes 1. En terecht. Ga er maar aan staan, 30 kinderen in de klas waarvan 1 ook nog ziek is. Ik zou er ook zenuwachtig van worden. En daarom willen wij de verantwoordelijkheid voor Thomas’ diabetes in eigen hand houden. Ik ben bereid elke dag op school te komen om te prikken, Oma Gabrielle ook. We kunnen ook de thuiszorg inschakelen. En de juf mag ons altijd bellen.

Het is nog niet zo ver, we moeten eerst een zogeheten Rugzakje (financiele steun) laten aanvragen. Dat kan Thomas’ creche ZigZag in werking stellen. Dat Rugzakje gaat dan naar de school.
Kortom, weer een confronterende dag.

Thomas komt er wel, ook op de Boekmanschool, maar vanzelfsprekend is het niet. Of misschien is het vanzelfsprekend dat misschien niets vanzelfsprekend is?

1 reactie op “Niets is vanzelfsprekend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.