Moed en hoe houd je die er in?

De laatste dagen waren moeilijk, niet speciaal voor Thomas, maar voor mij, als oma. En voor zijn moeder. Misschien komt het door de zomer, met alle leuke dingen die daarbij horen. Strand, water, speeltuin, fietsen, noem maar op. Allemaal fijn, maar ook een beetje ingewikkeld. Want hoe lang kan zonder zijn insulinepompje als hij in de zee wil spelen? Maakt hij zich niet te druk in de speeltuin? Hoe vertel je hem dat hij dat koekje van die aardige moeder van een vriendje niet kan opeten? Thomas zelf maakt er geen probleem van. Mij schieten af en toe de tranen nog in de ogen. Misschien komt het ook omdat vorig jaar september het hele circus van onderzoeken en diagnoses stellen is begonnen. Brengt deze tijd die herinneringen weer boven. Een jaar later lijkt het of we nog nooit anders hebben gedaan dan eindeloos etiketten lezen, koolhydraten uitrekenen, alles afwegen. De creche loopt goed, Myrthe is een fantastische moeder en ik probeer zoveel mogelijk steun te bieden. Soms ben ik obsessief bezig met alles wat met diabetes, coeliakie of reuma te maken heeft. En toch helpt dat wel. Vooral als ik praktisch in de weer ga. Een cake bakken of buikbandjes bedenken en zelfs proberen te maken. Dat laatste is moeilijker dan het lijkt. De eerste serie van de bandjes die we hadden bedacht, is gemaakt door het Turkse naaiatelier. Ik vond het nogal duur, dus dacht dat ik dat zelf wel even kon. Nou nee dus. Wat een gepriegel, na 3 uur had ik een zakje in elkaar gezet en op het bandje gezet. Maar het ziet er niet uit!  Het is wel eeuwen geleden dat ik een naaimachine heb aangeraakt, ik moest dat ding letterlijk onder het stof vandaan halen.  Maar oefening baart vast kunst, en mijn respect voor het vakmanschap van de Turk is weer helemaal terug.

Alle vanzelfsprekendheid is verdwenen. Thomas heeft bericht gekregen dat hij terecht kan op de Boekmanschool, een leuke school in de buurt en Myrthe’s eerste voorkeur. Toch knijpen we hem een beetje of de diabetes 1 geen roet in het eten zal gooien en hij alsnog niet wordt toegelaten. Dingen waar je anders niet over na zou denken.

Tegelijkertijd gaat het goed met ons, hebben we het leuk en genieten we met volle teugen van dat leuke jongetje. Al met al was de eerste zomer met dia 1 toch een fantastische zomer.  Nu op naar de herfst.

2 reacties op “Moed en hoe houd je die er in?

  1. En soms is het goed om de moed er eventjes niet in te houden. Om even medelijden te hebben, met jezelf, met Thomas. Om even te zwelgen in verdriet.
    Dit helpt om de rest van de tijd de moeilijkheden goed aan te kunnen. Om niet op te kroppen en een depressie te voorkomen.

    En de rest van de tijd? Vol goede moed (en plezier) genieten van jullie mooie jongetje. Vol goede moet de moeilijke momenten voorbereiden, en flexibel zijn als het toch anders loopt. Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.