Meer oefenen

Myrthe is heel bedreven met het pompje. Ik nog veel minder. Vind het heel moeilijk om het naaldje in zijn billetje te ‘schieten’. Doet duidelijk pijn. Dus huilen en au roepen. En daar kan ik helemaal niet tegen. Eergisteren heb ik alle handelingen verricht onder supervisie van Myrthe. Alleen durf ik het nog niet. Toen er maar een heel klein druppeltje uitkwam bij het vingerprikje, zei Thomas
‘Klein he, geeft niet oma!’.

De volgende ochtend probeerde ik Myrthe’s programma af te werken: bij wakker worden een vingerprikje, ontbijt klaarmaken voor Thomas, uitrekenen hoeveel koolhydraten erin zitten, pompje opdracht hoeveel insuline er moet worden gegeven, zorgen dat Thomas zijn uitgerekend ontbijt opeet en Thomas aankleden. Uiteraard stribbelt hij lekker tegen, gaat onder tafel liggen, wil andere schoenen.
Normaal gesproken moet Myrthe dan zelf ook douchen, aankleden, ontbijten. Nu hield ik mij in ieder geval met Thomas bezig. Wat een gedoe. Maar terugkijkend snap ik ook niet hoe ik dat met een tweeling deed. Als het moet kan een mens alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.