Toch een perfecte dag

DSCN0267De afgelopen week leek alles wat meer onder controle te zijn, de bloedglucosewaarden schommelen minder heftig en dat geeft rust. Tot dat!  Zaterdag waren Myrthe en Thomas in Haarlem. Eerst zijn we de stad in geweest, daarna heeft Thomas buiten gespeeld met zijn loopfiets. De vorige keer dat Thomas hier fietste, schoot hij daarna prompt in een hypo. Bij sporten en dus ook bij intensief spelen of fietsen, dus bij inspanning, is er geen extra insuline nodig. De glucoseopname verloopt namelijk efficienter. Dat betekent dat de normale dosis insuline moet worden verlaagd, want wat nog in het lijfje zit wordt sneller opgenomen, waardoor op bepaalde momenten er teveel insuline aanwezig is, met als gevolg een hypo.  Om herhaling van de vorige fietssessie te voorkomen had Myrthe de basale insuline met 50% verlaagd voordat Thomas ging fietsen. Ook had hij gegeten en gedronken. Dat kon toch alleen maar goed gaan. Daar ging Thomas op zijn loopfietsje. Zijn zelfvertrouwen was met sprongen vooruit gegaan. Ballorig stak hij een been in de lucht of – ook leuk – fietste tegen oma aan. Toen we weer binnen waren even een vingerprikje en ja hoor, 5,5!  Hartstikke goed dus. Myrthe en ik waren trots dat we deze situatie onder controle leken te hebben. Terug in de auto viel Thomas in slaap, vlakbij huis werd hij wakker. Prima dus. Alleen, er was geen land meer met  hem te bezeilen. Hij weigerde de trap op te lopen, huilde, gilde. Hier was iets niet goed. Vingerprikje en bingo, 2,6 dus een serieuze hypo. Pomp afgekoppeld, dextro gegeven, een boterham en wat drinken. Heel langzaam zag je hem opknappen en na drie kwartier kwamen gelukkig de eerste grapjes weer. Wij baalden wel.

Wat is hier nou gebeurd? Kennelijk is tijdens de rustperiode toch nog teveel insuline actief geweest.

Check: Ga niet bewegen met een te laag (< 5 mmol/l) of een te hoog (> 15 mmol/l) heb ik gelezen.  Thomas zat op 5,5 mmol/l, dus prima.

Check: Ga niet bewegen tijdens een insulinepiek. Hoe weet je nu of er sprake is van en insulinepiek? Ik heb geen idee, maar dat moet dus het geval geweest zijn.

Los hiervan was het een leuke dag. Deze blog gaat over een kind dat diabetes heeft. Een kind opvoeden is niet altijd makkelijk. Een kind met een chronische ziekte als diabetes is nog een beetje lastiger en biedt zo zijn eigen uitdagingen. Maar Thomas is geen diabeticus, hij heeft het, maar hij is en blijft een gewoon jongetje met een gewoon leven. Weliswaar kan ik geen andere ziekte bedenken bij een jong kind en zijn familie waarbij je dagelijks zoveel ingrijpende beslissingen moet nemen, maar toch wordt het een ‘normaal’ onderdeel van ons leven en proberen we er zo ontspannen mogelijk mee om te gaan. En dat lukt vaak. Myrthe is een rots in de branding, ikzelf als oma wil nog weleens behoorlijk zenuwachtig worden. Daar wordt aan gewerkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.